წერილში დაუწერელი ზღაპრები: ზღაპარი ნომერი 1: ზღაპარი ბიჭზე, რომელიც ვერ იძინებდა

თუ ინტერნეტში დასერჩავთ ინსომნიას, სტივენ კინგის წიგნის გარდა, ამოვარდება სტატიები, რა იწვევს უძილობას და რით შეიძლება მას ვუშველოთ. არსად წერია, რომ ამ დროს შეიძლება მიმართო იმ მარტივ ხერხს, ბავშვების დასაძინებლად რომ იყენებენ მშობლები: დადგე და ადამიანს მოუყვე ზღაპრები. იქნებ, მოზრდილებზეც მოქმედებს და აძინებს?

11825119_1113248172036218_4455216533684747506_n

იყო და არა იყო რა. ჩემგან დაახლოებით 3000 კილომეტრით და მკითხველების უმრავლესობასთან ძალიან ახლოს ერთ ძალიან ლამაზ უბანში ცხოვრობდა ბიჭი, რომელსაც უძილობა აწუხებდა. ჰოდა, მაშინ როცა ადამიანების უმრავლესობას ტკბილად სძინავს ხოლმე, ეს კონკრეტული ადამიანი სულაც ვერ იძინებდა ხოლმე: ჩაწვებოდა ლოგინში, დახუჭავდა თვალებს, მაგრამ არა და არ ჩნდებოდა ძილი. ვისაც სკოლაში ერთხელ მაინც ჩაუხედავს ანატომიის სახელმძღვაენლოებში, გეცოდინებათ, რა მნიშვნელოვანია ძილი ადამიანის ორგანიზმის დასვენებისა და ტვინის სწორი ფუნქციონირებისთვის. მიხვდებით, ალბათ, რა დღეში იყო ხოლმე ბიჭი უძილობისგან. ალბათ, არ დარჩენილა დედამიწის ზურგზე ცხვარი, მას რომ არ დაეთვალა. არ ვარ დარწმუნებული, რომ იცნობდა ფილიპ დიკის შემოქმედებას, თორემ ელექტრონულ ცხვრებსაც კი დათვლიდა. ამ ხალხური რეცეპტის გარდა, კიდევ ათასი ხერხი სცადა ბიჭმა, მაგრამ საშველი არსად ჩანდა. ისიც სუსტებოდა და სუსტდებოდა: როგორც ფიზიკურად, ასევე მისი ნერვული სისტემაც. სრულიად აუტანელი ხასიათი გაუხდა ( კარგი ხასიათით, უნდა ითქვას, არც არასდროს გამოირჩეოდა). შესაბამისად, ყველას უჭირდა მასთან ურთიერთობა, განსაკუთრებით, გოგონებს.

ამავე ქალაქში, ერთ ძველ უბანში, კიდევ ცხოვრობდა ერთი გოგო. საერთოდაც, ამ ქალაქში ბევრი გოგო ცხოვრობდა, მაგრამ მხოლოდ ერთი იქნება დღეს ჩვენი ზღაპრის გმირი. ჰოდა, ეს გოგო, ცოტა უცნაური გოგო იყო: თავი რომანტიკული იდეებით ჰქონდა გამოტენილი, სჯეროდა ყოველგვარი ზღაპრების და თეორიების, რომ აუცილებლად არსებობს ზუსტად შექმნილი მეორე ნახევარი შენთვის, რომელსაც თუ ეძებ, აუცილებლად იპოვი და ა.შ. ნამდვილად ვერ ვიტყვით, რომ გოგო რაციონალური ადამიანი იყო. ჰოდა, ამ გოგოს კიდევ ლიტერატურა უყვარდა ძალიან ძალიან და სჯეროდა სიტყვების ძალის. თავისუფალ დროს სულ კითხულობდა და კითხულობდა ხოლმე. ამასთან, თვითონაც უნდოდა რამე დაეწერა, მაგრამ ლიტერატურაში თავისი ცოდნა აძლევდა საშუალებას შეეფასებინა თავისი დაწერილი ნაწარმოებების ხარისხი, რომ ისინი საშუალოზე დაბალი იყო. ცოტა კი გული წყებოდა ხოლმე ამაზე, მაგრამ თავს იმით იმხნევებდა, სამაგიეროდ, ის ნიჭი მაინც მაქვს ზუსტად გამოვიცნო რომელი ნაწარმოებია ისეთი, რომ ამოგაყირავებს, ამოგატრიალებს და როგორც ბანალურად იტყვიან, შედევრიაო. რადგანაც ბევრი ამბავი ჰქონდა ამ გოგოს დაგროვილი, თავს ასე ირთობდა ხოლმე: ზღაპრებს უყვებოდა ხოლმე ადამიანებს. ჩვეულებრივ ზღაპრებს კი არა: პერსონალურად მათზე დაწერილ ზღაპრებს. აღმოჩნდა, რომ ძილის წინ ზრდასრულ ადამიანებს პატარებივით მოსწონთ ზღაპრები და კარგად აძინებთ, მით უმეტეს, თუ მთავარი გმირები თვითონ არიან.

ჰოდა, ერთ მშვენიერ დღეს ( ასე ამბობენ, თორე ვინ იცის, ეს დღე იყო თუ არა გოგოსთვის მშვენიერი), ამ გოგომ და ბიჭმა ერთმანეთი გაიცნეს. სიმათლე უნდა ითქვას და გოგოს ყურადღება მაშინვე მიიქცია ბიჭმა თავისი უცნაური ხასიათით. მოკლედ, ისე მოხდა, რომ ბიჭი და გოგო დამეგობრდნენ, დიდ დროს ატარებდნენ ხოლმე ერთად და საუბრობდნენ ათას რამეზე. ბიჭს განსაკუთრებით მოსწონდა ხოლმე, რომ გოგო ყველაფერზე რაც მოსწონდა, ემოციურად საუბრობდა. სულ იხიბლებოდა ხოლმე ამით, რადგან თვითონ ნეგატიური ემოციების გარდა, არაფერი გააჩნდა. მხოლოდ გაბრაზების გამოხატვა შეეძლო. მისი გაბრაზება კი საკმაოდ მარტივი გახლდათ, რადგან როგორც უკვე ზემოთ აღვნიშნეთ, მისი ნეირონები მაინც და მაინც დასვენებულები არ გახლდნენ მუდმივი უძილობის გამო და მუდმივ სტრესში იმყოფებოდნენ. რაციონალური ადამიანი თავს შეიკავებდა ბიჭთან ურთიერთობისგან, მაგრამ გემახსოვრებათ, გოგო, ალბათ, ყველაფერი იყო რაციონალურის გარდა. შესაბამისად, იმის მაგივრად, ურთიერთობის გაწყვეტაზე ეფიქრა, უფრო და უფრო უახლოვდებოდა ბიჭს. ჰოდა, ერთ დღესაც ბიჭმა უთხრა: მოდი, შენთან მაინც ყველაზე უკეთ ვგრძნობ თავს, ვიდრე სხვა ნებისმიერ ადამიანთან, ერთად გადავიდეთ საცხოვრებლადო. ნამდვილად არ იყო ყველაზე რომანტიკული შემოთავაზება, მაგრამ გოგო მაშინვე დასთანხმდა. ასე დაიწყეს ერთად ცხოვრება. ზამთრის გრძელი ღამეები იდგა ამ დროს და როცა გოგო იძინებდა და ბიჭი, ჩვეულებისამებრ, კვლავ ვერ ახერხებდა ამას, უცქერდა ხოლმე გოგოს მშვიდ ძილს და მოხდა საოცრება: მიუხედავად იმისა, რომ ძილი კვლავ ვერ იპოვა, ბიჭის გრძელი ღამეები გაცილებით სასიამოვნო და საინტერესო გახდა. ტკბებოდა ხოლმე, როგორ იღიმებოდა გოგო ძილში სიზმრებისგან ან რა ბედნიერი სახე ჰქონდა, რადგანაც ძილშიც ახსოვდა, რომ ბიჭი მის გვერდით იყო. ჰოდა, ყოველი ღამის მერე, ბიჭს უფრო და უფრო უყვარდებოდა გოგო. აქამდე თუ არასდროს გაგიგიათ, რომ მძინარე მდგომარეობაში შეგიყვარდეს ადამიანი, თურმე ესეც შესაძლებელი ყოფილა. გეტყოდით, რომ ასე ცხოვრობდნენ დიდხანს ერთად და ბედნიერად, მაგრამ ამ ღამეების გარდა, ხომ დგებოდა დილით ისევ ახალი დღე. ბიჭს უფრო და უფრო უჭირდა ისეთი ჩვეულებრივი რაღაცების გაკეთება, როგორიც სამსახურში სიარული, მეგობრების ნახვა, წიგნის კითხვა თუ მეგობრებისთვის გაღიმებაა. გოგო ამას ამჩნევდა და ძალიან წუხდა. ერთ დღეს გადაწყვიტა, რომ ექსპერიმენტი ჩაეტარებინა და ბიჭისთვის სანამ დაეძინებოდა, მოეყოლა ხოლმე ზღაპრები: დაგეგმა, ზღაპრების სერია მოეფიქრებინა ბიჭზე, რომელიც ღამე ვერ იძინებს. იჯდა ხოლმე თავისუფალ დროს და იხსენებდა ისტორიებს ბიჭის ცხოვრებიდან რაც იცოდა, გადააკეთებ-გადმოაკეთებდა ხოლმე. ისტორიები ბიჭის ბავშვობიდან იწყებოდა. რა თქმა უნდა, ყველა ზღაპარშია პრინცესაც, რომელიც მთავარ გმირს უყვარს და ხან დევებს ებრძოლება ხოლმე მის გამო, ხან დრაკონებს, გააჩნია ეპოსის წარმომავლობას. ჰოდა, ამ ისტორიებშიც ჩნებოდა პრინცესა, რომელსაც ძალიან საინტერესო სიზმრები ჰქონდა ხოლმე, რომლის მოყოლაც სულ სურდა ხოლმე ვინმესთვის და ეძებდა ასეთ ადამიანს. ერთ დღესაც, ბიჭს იცნობდა და მისთვის იწყებდა მოყოლას, რადგან ეცოდებოდა ბიჭი, უძილობის გამო თავისი სიზმრები რომ არ ჰქონდა. ყოველი ახალი ამბავი პრინცესას კონკრეტული სიზმარი იყო. ზღაპარი, რა თქმა უნდა, ბედნიერად მთავრდებოდა: ბოლოს ბიჭს პრინცესა უყვარდებოდა და სიყვარული კურნავდა ყოველგვარი უძილობისგან. სულ გოგოს ასოცი ისტორია ჰქონდა მოფიქრებული და გადაწყვიტა, რომ დრო იყო, მათი მოყოლა დაეწყო. როცა ერთ დღეს ძილის დრო მოვიდა, იმის მაგივრად, რომ გოგოს დაეძინა, ბიჭისთვის ზღაპრის მოყოლა დაიწყო. პირველი ამბის ბოლოს ბიჭს უკვე ტკბილად ეძინა. სამაგიეროდ, თავად გოგოს არ დაუძინია მთელი ღამე, რადგან ამბავი გრძელი იყო. ბიჭი მეორე დღეს თავს ძალიან დასვენებულად გრძნობდა: წლების მერე, პირველად შეძლო დაძინება. გოგოს მიმართ დიდ მადლიერებას გრძნობდა, მაგრამ შენიშნა, რომ თავად გოგო ოდნავ უფერული ეჩვენებოდა, ვიდრე წინა დღეებში. ორი კვირის მერე, გოგოს გაუფერულება არა მარტო ბიჭმა, არამედ ყველამ შენიშნა გარშემო. ბიჭი ფიქრობდა მიზეზზე და მიხვდა: იმისთვის, რომ მას დაეძინა, გოგო თავად აღარ იძინებდა და ამიტომ სუსტდებოდა. ძალიან უნდოდა ბიჭს, რომ ეს არ ყოფილიყო, მაგრამ მისი ძილის საათების ზრდასთან ერთად, იკლებდა გოგოს მიმართ სიყვარული და იმატებდა ეგოიზმი, რომ თავად ყოფილიყო კარგად. როგორც გახსოვთ, ბიჭი როცა მძინარე გოგოს უყურებდა, ზუსტად მაშინ შეუყვარდა. როგორც აღმოჩნდა, მძინარე გოგოს ყურება ბიჭის მისადმი სიყვარულის მთავარი საკვები წყარო იყო. ახლა როცა აღარ უცქერდა ხოლმე მძინარე გოგოს, ყოველ დილით უფრო და უფრო უსუსტდებოდა მის მიმართ გრძნობა. სუსტდებოდა თავად გოგოც ყოველი მოყოლილი ამბის მერე: უფრო და უფრო ფერმკრთალი, უფრო და უფრო გამხდარი და უფრო და უფრო ამოღამებული თვალებით ხვდებოდა ყოველ ახალ დღეს. ასოცი დღის მერე, გოგო სრულიად ცარიელი იყო ისტორიებისგან და გადაქანცული, სამაგიეროდ, ბიჭი იყო სრულიად განკურნებული: 121-ე დღეს ისიც კი აღმოაჩინა, რომ უკვე გოგოს მოყოლილი ამბის გარეშეც შეეძლო დაძინება. ჰოდა, გოგოს უთხრა, სრულიად აღარ არის საჭირო ერთად ვიცხოვროთ, ახლა უკვე ჯანმრთელი ვარ, ყველა კარგად მიგებს და აღარ ხარ განსაკუთრებული ადამიანიო. ასე დარჩა გოგო სრულიად მარტო თავის უძილობასთან. აღმოაჩინა, რომ აღარც ამბების მოგონება შეეძლო. აღარ იცოდა, რა გაკეთებინა ღამე: ჰოდა, გადაწყვიტა, თავისი და ბიჭის ამბავი დაეწერა. როგორც იქნა, შეძლო, რომ ის გაეკეთებინა, რაც ამდენი ხანი უნდოდა და ბოლომდე შეძლო დაემთავრებინა რომანი. წიგნს დაარქვა: ბიჭი, რომელსაც არ ეძინებოდა. იმ მოგონილი ზღაპრისგან განსხვავებით, რომანი არ სრულდებოდა ბედნიერად: ასოცი თავი ჰქონდა და ბოლოს ისევე მთავრდებოდა, როგორც მათი ნამდვილი ისტორია: გოგო მარტო რჩებოდა, ბიჭის, ძილის და ამბების გარეშე.

Advertisements

ვაიბერის ხმა, ფეისბუქის ვიბრაცია ან imessage-ს წკაპუნი

„გთხოვ, ღმერთო, დამირეკოს, რა მოხდება. ძვირფასო ღმერთო, დამირეკოს რა. მეტს აღარაფერს აღარ გთხოვ, მართლა აღარ გთხოვ. ეს ხომ ძალიან იოლი რამეა შენთვის, ღმერთო, ძალიან იოლია. ოღონდ ახლა დამირეკოს ღმერთო, გთხოვ, გთხოვ, გთხოვ.იქნებ ამაზე თუ არ ვიფიქრებ, ტელეფონმა მაშინ დარეკოს. ზოგჯერ ასეც ხდება ხოლმე. ნეტა სხვა რამეზე ფიქრი შემეძლოს. იქნებ ხუთასამდე ხუთ-ხუთობით თუ დავთვლი, მაშინ დარეკოს. ნელა დავითვლი.

არ მოვიტყუები. ტელეფონმა სამასზეც რომ დარეკოს, მაინც არ გავჩერდები. არ ვუპასუხებ, სანამ ხუთასამდე არ ავალ. ხუთი, ათი, თხუთმეტი, ოცი, ოცდახუთი, ოცდაათი, ოცდათხუთმეტი, ორმოცი, ორმოცდახუთი, ორმოცდაათი . . . ოჰ, დარეკე რა, გთხოვ, გთხოვ.“

დოროთი პარკერი

თუ ვიკიპედიის გვერდზე სტატიას დავუჯერებთ, ბალტიისპირეთის ქვეყნების ქალაქებს შორის ვილნიუსი მეორე არის თავისი სიდიდით, ვერ იტყვით მასზე, რომ დიდი ქალაქია, მით უმეტეს, ნიუ-იორკთან შედარებით. მიუხედავად ამისა, აქაც შეიძლება აღმოაჩინო მარტოობა, ქალური მარტობა. ალბათ, რომ ვიყო ისეთივე ნიჭიერი, როგორიც დოროთი პარკერი გახლდათ, მეც დავწერდი ძალიან პატარა, მაგრამ ყველაზე ქალურ ტექსტს მარტოობაზე არც ისე დიდ ქალაქში, ევროპის ჩრდილოეთისკენ რომ მდებარეობს, ვილნიუსზე. რადგანაც უკვე ტექნოლოგიები განვითარდა, ჩემს ტექსტს არ ერქმეოდა ტელეფონის ზარი, იქნებოდა რამე ესეთი: ვაიბერის ხმა, ფეისბუქის ჩატის ვიბრაცია ან imessage-ს წკაპუნი და იქნებოდა გოგოზე, რომელიც ვილნიუსის ძველ ნაწილში ზის თავის პატარა ბინაში, გამუდმებით არ უყურებს საათს და აღარც ითვლის: „ხუთი, ათი, თხუთმეტი, ოცი, ოცდახუთი, ოცდაათი, ოცდათხუთმეტი, ორმოცი, ორმოცდახუთი, ორმოცდაათი“. დათვლის მაგივრად, სერიალები აქვს ჩართული Netflix-ზე და დროის მსვლელობას ზომავს, რამდენი სერია ნახა იმ სულელური კომედიისა, რომლის ერთი ეპიზოდი 21 წუთი გრძელდება. თან თავს გაიმხნევებდა, რომ ზეპირად გადამრავლებაში ავარჯიშებდა საკუთარ თავს, რაც, როგორც მავანნი ამბობენ, გონებისთვის ძალიან კარგია. იტყოდა, ახლაც რომ მომწეროს, სანამ ეს სერია არ დამთავრდება, იქამდე არ მივწერ და ეს განმეორდებოდა ყოველი შემდეგი სერიის დასაწყისას.

სხვათა შორის, გოგო, რომელიც, ჩვეულებრივ, არ ლოცულობს, ამ დროს ფიქრებში გამუდმებით დაელაპარაკებოდა ღმერთს და დაუსვამდა ათას კითხვას, რომელიც ყოველთვის დაიწყებოდა სიტყვით: რატომ, მაგრამ ის წვერიანი კაცი ისევე არასდროს გასცემდა პასუხს, როგორც ის, ვისაც გოგო ამაოდ დაელოდებოდა. და ეს ზუსტად იმიტომ მოხდებოდა, რომ კაცები არასდროს არ რეკავენ და პასუხობენ. მიუხედავად იმისა, რომ არსად იქნებოდა იმის მინიშნება, რომ სასურველი ხმა უნდა გაისმას, გოგო აუცილებლად დააწყობდა გეგმას, როგორ უნდა ეპასუხა იმ შეტყობინებისთვის, ამდენი ხანი რომ ელოდა. უმეორებდა საკუთარ თავს, რომ არ უნდა შეემჩნია სიხარული, აღარც გაბრაზება, არც ის, რომ ამდენი ხანი ამას ელოდა; რომ უნდა ეპასუხა სრულიად მშვიდი, არაფრისმომცემი და ნაცრისფერი ფრაზებით, ადამიანები სულ რომ იყენებენ: მე კარგად ვარ, რა არის შენსკენ ახალი, მანდ როგორი ამინდია და ასე შემდეგ. მიუხედავად იმისა, რომ გოგო სრულიად ვერ იტანს ასეთ ფრაზებს, არ ნიშნავს, რომ არ შეუძლია მათი გამოყენება.

ამ ლოდინისას, გოგო არ დაიწყებდა არაფრის ქსოვას, სანაცვლოდ, მისი თითები იწკაპუნებდნენ ლეპტოპის კლავიატურაზე და აკრებდნენ სულელურ ტექსტს მარტოობაზე. და ყოველ საღამოს, როცა თითქმის ბოლოში იქნებოდა მისული, გოგო კვლავ წაშლიდა ამ ტექსტს და დატოვებდა მხოლოდ სათაურს word-ის ფაილში, რომ დილით კვლავ გაგრძელებულიყო ეს რუტინული ლოდინი: ისევ ისე, როგორც წინა დღეს, ისევ სულელური კომედიის ფონზე სულელური ტექსტის წერით მარტოობაზე, რომელიც საღამოს უნდა წაშალო.